Archiwum kategorii: Podstawowe teksty

Spis tekstów wspólnoty ACA (DDA/DDD)

Prawa DDA

  1. Mam prawo do wszystkich dobrych chwil, za którymi tęskniłem przez te wszystkie lata, a których nigdy nie dostałem.
  2. Mam prawo do radości w tym życiu – tu i teraz; nie tylko do chwilowego, euforycznego uniesienia, ale do czegoś bardziej trwałego.
  3. Mam prawo odprężać się i bawić – nie używając alkoholu, narkotyków i innych ‚stymulatorów’.
  4. Mam prawo aktywnie dążyć do ludzi, miejsc i sytuacji, które pomagają mi osiągnąć dobre życie.
  5. Mam prawo powiedzieć o tym, gdy czuję, że coś nie jest dla mnie bezpieczne lub gdy nie jestem na coś gotowy.
  6. Mam prawo nie brać udziału ani w aktywnym, ani w biernym zachowaniu rodziców,
    rodzeństwa czy innych osób, robiących ze mnie ‚wariata’.
  7. Mam prawo do podejmowania ryzyka w granicach rozsądku i do eksperymentowania z nowymi sposobami zachowań.
  8. Mam prawo zmieniać moje nastawienie, moją strategię i mój sposób myślenia.
  9. Mam prawo do popełniania pomyłek i do niespełniania własnych oczekiwań.
  10. Mam prawo opuścić towarzystwo osób, które świadomie lub przez nieuwagę tłamszą mnie, wpędzają w poczucie winy czy upokarzają. Dotyczy to również mojego rodzica alkoholika, rodzica niealkoholika i każdego członka rodziny.
  11. Mam prawo położyć kres obcowaniu z ludźmi, którzy powodują, że czuję się poniżany lub upokarzany.
  12. Mam prawo czuć to, co czuję.
  13. Mam prawo ufać swoim uczuciom, sądom, wrażeniom i intuicji.
  14. Mam prawo, jako integralna osoba, rozwijać się duchowo, umysłowo, mentalnie i
    emocjonalnie.
  15. Mam prawo wyrażać wszystkie swoje uczucia w sposób niedestrukcyjny, w bezpiecznym miejscu i czasie.
  16. Mam prawo do takiego czasu, jaki jest mi potrzebny, abym, dzięki eksperymentom z tymi nowymi ideami, mógł wprowadzić zmiany w swoim życiu.
  17. Mam prawo do selekcjonowania tego, co otrzymałem od rodziców – do przyjęcia tych rzeczy, które dają się zaakceptować i do odrzucenia wszystkiego, co dla mnie jest nie do zaakceptowania.
  18. Mam prawo do życia zdrowego pod względem psychicznym i duchowym, nawet jeśli będzie ono częściowo lub w całości odbiegać od filozofii przekazanej mi przez rodziców.
  19. Mam prawo do znalezienia mojego miejsca w świecie.
  20. Mam prawo korzystać z powyższych praw – żyć w taki sposób, w jaki ja sam chcę i nie czekać aż mój rodzic wydobrzeje, będzie szczęśliwy, zwróci się o pomoc lub przyzna, że sam ma problem.

Obietnice DDA

  1. Kochając i akceptując samych siebie, odkryjemy naszą prawdziwą tożsamość.
  2. Nasze poczucie własnej wartości będzie wzrastało, w miarę jak codziennie będziemy okazywać sobie samym aprobatę.
  3. Opuści nas potrzeba zadowalania innych oraz lęk przed ludźmi, od których jesteśmy zależni albo którzy mają nad nami władzę lub przewagę.
  4. Rozwinie się w nas zdolność do dzielenia się bliskością.
  5. W miarę jak będziemy stawiać czoła problemom związanym z porzuceniem nas w dzieciństwie, będziemy przyciągani przez to, co nas wzmacnia, i staniemy się bardziej tolerancyjni wobec słabości.
  6. Będziemy się cieszyć poczuciem stabilności, spokoju i bezpieczeństwa finansowego.
  7. Nauczymy się bawić i czerpać radość z życia.
  8. Postanowimy kochać ludzi, którzy potrafią kochać i być za siebie odpowiedzialni.
  9. Będzie nam łatwiej wyznaczać zdrowe granice i ustanawiać ograniczenia.
  10. W miarę jak intuicyjnie będziemy dokonywać zdrowszych wyborów, opuści nas lęk przed porażką i sukcesem.
  11. Z pomocą naszej grupy wsparcia DDA powoli będziemy się uwalniać od naszych dysfunkcyjnych zachowań.
  12. Stopniowo, z pomocą naszej Siły Wyższej, nauczymy się oczekiwać tego, co najlepsze, i otrzymamy to.

To jest tłumaczenie literatury zatwierdzonej przez ACA, zaakceptowane przez polskojęzyczną wspólnotę ACA (DDA/DDD). © [2021] Copyright Adult Children of Alcoholics / Dysfunctional Families World Service Organization, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Lustrzana lista przeciwieństw/„Inna” lista cech DDA

Lista Reakcji Upozorowanych (mechanizm obronny); „To mi się nigdy nie przydarzy”

  1. Aby przykryć nasz lęk wobec ludzi, a także strach przed izolacją, sami niestety staliśmy się silnymi autorytetami, osobami, które odstraszają innych i doprowadzają ich do wycofywania się.
  2. Aby uniknąć zaplątania i uwikłania się w relacjach z innymi ludźmi oraz utracenia własnej tożsamości w tym procesie, staliśmy się bezwzględnie samowystarczalni. Gardzimy aprobatą innych.
  3. Naszą złością i groźbą poniżającej krytyki odstraszamy inne osoby.
  4. Dominujemy nad innymi i porzucamy ich, zanim oni porzucą nas lub całkowicie unikamy wszelkich relacji z osobami o osobowości zależnej. Aby uniknąć zranienia, izolujemy się i odcinamy od innych, tym samym porzucając samych siebie.
  5. Przeżywamy swoje życie z pozycji prześladowcy. W ważnych dla nas relacjach przyciągamy osoby, które możemy manipulować i kontrolować.
  6. Jesteśmy nieodpowiedzialni i egocentryczni. Nasze nadmuchane poczucie własnej wartości i ważności uniemożliwia nam zobaczenie naszych braków i niedoskonałości.
  7. Gdy inni próbują bronić swoich praw powodujemy, że czują się winni.
  8. Hamujemy własny strach poprzez tłumienie uczuć i pozostawanie w emocjonalnym
    „odrętwieniu”.
  9. Nienawidzimy osób, które „grają” ofiary i błagają o ratunek.
  10. Zaprzeczamy temu, że zostaliśmy zranieni i tłumimy nasze emocje poprzez dramatyczne wyrażanie naszych „pseudo” (udawanych) uczuć.
  11. Aby chronić siebie przed samokaraniem się za niepowodzenie w „uratowaniu” własnej rodziny, projektujemy nienawiść do samych siebie na innych, karając ich zamiast siebie.
  12. Aby poradzić sobie z ogromnym ciężarem uczucia straty, którego źródłem jest rodzinne porzucenie szybko wycofujemy się z relacji, które zagrażają naszej „niezależności” (nie za blisko).
  13. Zaprzeczamy, że rodzinna dysfunkcja miała na nas wpływ bądź odrzucamy sam fakt
    istnienia dysfunkcji w naszej rodzinie, lub to, że zinternalizowaliśmy jakąkolwiek
    destrukcyjną postawę czy zachowanie pochodzące z naszej rodziny.
  14. Swoim zachowaniem staramy się pokazać, że w żaden sposób nie jesteśmy podobni do tych, którzy nas wychowali – ludzi o osobowości zależnej.
    (Źródło: „The Complete Picture” – 22 Krajowa Konwencja DDA, Fullerton 2008)

Lista cech DDA

Wygląda na to, że to są cechy, które nas łączą, ponieważ wychowaliśmy się w domu alkoholowym.

  1. Staliśmy się wyizolowani i pełni lęku wobec ludzi, szczególnie tych, od których jesteśmy zależni albo którzy mają nad nami władzę lub przewagę.
  2. Staliśmy się ludźmi, którzy poszukują akceptacji i potwierdzenia u innych, i straciliśmy w tym procesie własną tożsamość.
  3. Jesteśmy przerażeni gniewem innych ludzi oraz wszelką osobistą krytyką.
  4. Sami stajemy się alkoholikami, poślubiamy ich, lub mamy oba te problemy równocześnie. Albo też znajdujemy kogoś o osobowości kompulsywnej, na przykład pracoholika, by zaspokoić naszą chorą potrzebę bycia porzuconym.
  5. Przeżywamy życie z punktu widzenia ofiary; ta słabość przyciąga nas do osób, z którymi tworzymy relacje przyjacielskie i miłosne.
  6. Mamy nadmiernie rozwinięte poczucie odpowiedzialności i łatwiej jest nam zajmować się innymi niż sobą; to pozwala nam nie przyglądać się zbyt dokładnie własnym wadom itp.
  7. Czujemy się winni, kiedy zamiast ulegać innym, bronimy własnych praw i przekonań.
  8. Staliśmy się uzależnieni od silnych emocji.
  9. Mylimy miłość z litością i mamy tendencję do „kochania” ludzi, nad którymi możemy się „litować” i których możemy „ratować”.
  10. Stłumiliśmy uczucia z naszego traumatycznego dzieciństwa i straciliśmy zdolność do odczuwania lub wyrażania naszych uczuć, ponieważ jest to dla nas bardzo bolesne (zaprzeczanie).
  11. Surowo oceniamy siebie i mamy bardzo niskie poczucie własnej wartości.
  12. Jesteśmy osobowościami zależnymi, które boją się porzucenia i zrobią wszystko, aby utrzymać związek – żeby nie doświadczyć bolesnego uczucia opuszczenia, odczuwanego, gdy mieszkaliśmy z chorymi ludźmi, którzy nigdy nie byli dla nas dostępni emocjonalnie.
  13. Alkoholizm jest chorobą rodziny; staliśmy się osobami współuzależnionymi i przejęliśmy cechy tej choroby, mimo że sami nie sięgnęliśmy po alkohol.
  14. Współuzależnieni reagują zamiast działać.

To jest tłumaczenie literatury zatwierdzonej przez ACA, zaakceptowane przez polskojęzyczną wspólnotę ACA (DDA/DDD). © [2021] Copyright Adult Children of Alcoholics / Dysfunctional Families World Service Organization, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.

12 Tradycji DDA

  1. Nasze wspólne dobro powinno być najważniejsze; zdrowienie każdego z nas zależy od jedności
    wspólnoty DDA.
  2. Dla celów działania naszej grupy istnieje tylko jedyny ostateczny autorytet – miłujący Bóg,
    przejawiający się w sumieniu naszej grupy. Nasi liderzy są jedynie zaufanymi służebnymi, oni nie rządzą.
  3. Jedynym warunkiem członkostwa w DDA jest pragnienie zdrowienia ze skutków dorastania w rodzinie
    alkoholowej lub innej rodzinie dysfunkcyjnej.
  4. Każda grupa jest niezależna, z wyjątkiem spraw dotyczących innych grup lub DDA jako całości.
    Współpracujemy ze wszystkimi innymi programami Dwunastu Kroków.
  5. Każda grupa ma tylko jeden główny cel – nieść posłanie dorosłemu dziecku, które jeszcze cierpi.
  6. Grupa DDA nigdy nie powinna popierać, finansować ani użyczać nazwy DDA żadnej powiązanej z nią
    instytucji lub zewnętrznej organizacji, aby problemy finansowe, majątkowe lub sprawy ambicjonalne nie
    odrywały nas od głównego celu.
  7. Każda grupa DDA powinna być samowystarczalna i nie powinna przyjmować dotacji z zewnątrz.
  8. Działalność we wspólnocie Dorosłych Dzieci Alkoholików powinna pozostać na zawsze działalnością
    nie wykonywaną zawodowo i nieodpłatną; nasze służby centralne mogą jednak zatrudniać pracowników
    specjalnych.
  9. DDA nie powinno nigdy stać się formalną organizacją; możemy jednak tworzyć oficjalne rady i
    komisje bezpośrednio odpowiedzialne wobec tych, którym służą.
  10. Wspólnota Dorosłych Dzieci Alkoholików nie zajmuje stanowiska w kwestiach zewnętrznych,
    dlatego też nazwa DDA nie powinna być nigdy uwikłana w publiczne kontrowersje.
  11. Nasze oddziaływanie na zewnątrz opiera się na przyciąganiu, a nie na reklamowaniu; zachowujemy
    osobistą anonimowość wobec prasy, radia, telewizji, filmu oraz mediów społecznościowych.
  12. Anonimowość jest duchowym fundamentem wszystkich naszych Tradycji, zawsze przypominającym
    nam o tym, że zasady są ważniejsze od osobowości.

To jest tłumaczenie literatury zatwierdzonej przez ACA, zaakceptowane przez polskojęzyczną wspólnotę ACA (DDA/DDD). © [2021] Copyright Adult Children of Alcoholics / Dysfunctional Families World Service Organization, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.

12 Kroków wg Tonego A

  1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec skutków życia z alkoholizmem i że przestaliśmy kierować własnym życiem.
  2. Uwierzyliśmy, że siła większa od nas samych może przynieść nam zrozumienie.
  3. Postanowiliśmy praktykować kochanie siebie oraz zaufać Sile Wyższej jakkolwiek ją
    rozumiemy.
  4. Dokonaliśmy obrachunku naszych rodziców bez obwiniania ich, ponieważ w gruncie rzeczy staliśmy się tacy jak oni.
  5. Wyznaliśmy naszej Sile Wyższej, sobie i drugiemu człowiekowi istotę porzucenia nas w dzieciństwie.
  6. Staliśmy się całkowicie gotowi do rozpoczęcia procesu uzdrowienia z pomocą naszej Siły Wyższej.
  7. Z pokorą zwróciliśmy się do naszej Siły Wyższej o pomoc w naszym procesie zdrowienia.
  8. Zapragnęliśmy, aby otworzyć się na przyjęcie bezwarunkowej miłości od naszej Siły Wyższej.
  9. Zapragnęliśmy akceptacji naszej własnej bezwarunkowej miłości do samego siebie poprzez zrozumienie, że nasza Siła Wyższa kocha nas bezwarunkowo.
    10.Prowadziliśmy obrachunek osobisty, a także kontynuowaliśmy kochanie i akceptowanie siebie.
    11.Poprzez modlitwę i medytację dążyliśmy do coraz doskonalszej więzi z naszą Siłą Wyższą, modląc się jedynie o poznanie jej woli wobec nas oraz o siłę do jej spełnienia.
    12.W rezultacie podjęcia tych kroków doświadczyliśmy przebudzenia duchowego;. kontynuujemy kochanie siebie oraz praktykowanie tych zasad we wszystkich naszych poczynaniach.

Powyższe kroki nie są oficjalnymi krokami wspólnoty DDA, pochodzą z książki „ The Laundry List” napisanej w 1991 roku przez współzałożyciela wspólnoty DDA, Tonego A. Jedanak mogą być czytane na mityngach, jeżeli grupa tak zadecyduje.

12 Kroków DDA

  1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec skutków alkoholizmu lub innej dysfunkcji rodzinnej, że nie
    potrafimy kierować własnym życiem.
  2. Uwierzyliśmy, że siła większa niż my może przywrócić nam zdrowy rozsądek.
  3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, jakkolwiek Go pojmujemy.
  4. Dokonaliśmy wnikliwego i odważnego obrachunku moralnego nas samych.
  5. Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów.
  6. Staliśmy się całkowicie gotowi, aby Bóg uwolnił nas od tych wszystkich wad charakteru.
  7. Pokornie zwróciliśmy się do Boga, aby usunął nasze niedoskonałości.
  8. Sporządziliśmy listę wszystkich osób, które skrzywdziliśmy, i staliśmy się gotowi zadośćuczynić
    każdemu.
  9. Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych
    przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych.
  10. Prowadziliśmy nadal osobisty obrachunek, natychmiast przyznając się do popełnionych błędów.
  11. Poprzez modlitwę i medytację dążyliśmy do pogłębienia naszego świadomego kontaktu z Bogiem,
    jakkolwiek pojmujemy Boga, modląc się jedynie o poznanie woli Boga wobec nas oraz o siłę do jej
    spełnienia.
  12. Przebudzeni duchowo w rezultacie tych Kroków, staraliśmy się nieść to posłanie innym, którzy nadal
    cierpią, i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach.

To jest tłumaczenie literatury zatwierdzonej przez ACA, zaakceptowane przez polskojęzyczną wspólnotę ACA (DDA/DDD). © [2021] Copyright Adult Children of Alcoholics / Dysfunctional Families World Service Organization, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Rozwiązanie

Rozwiązaniem jest stać się swoim własnym kochającym rodzicem.

Rozwiązanie polega na zostaniu swoim własnym kochającym rodzicem. Gdy wspólnota DDA stanie się dla ciebie bezpiecznym miejscem, odnajdziesz swobodę wyrażania wszystkich krzywd i lęków, które skrywałeś w sobie, i uwolnisz się od wstydu i winy, pochodzących z przeszłości. Staniesz się dorosłym, który nie jest już zniewolony przez dziecięce reakcje. Odnajdziesz w sobie dziecko, ucząc się akceptować i kochać siebie.

Zdrowienie zaczyna się, gdy ryzykujemy wyjście z izolacji. Powrócą uczucia i pogrzebane wspomnienia. Poprzez stopniowe pozbywanie się ciężaru niewyrażonego żalu, powoli wydobywamy się z przeszłości. Uczymy się ponownie wychowywać siebie, z łagodnością, humorem, miłością i szacunkiem.

Ten proces pozwala nam zobaczyć naszych rodziców biologicznych jako narzędzia naszego istnienia. Naszym prawdziwym rodzicem jest Siła Wyższa, którą część z nas decyduje się nazywać Bogiem. Chociaż mieliśmy rodziców alkoholików lub rodziców dysfunkcyjnych, nasza Siła Wyższa dała nam Dwanaście Kroków zdrowienia.

Oto działania i praca, które nas uzdrawiają: korzystamy z Kroków, korzystamy z mityngów, korzystamy z telefonu. Dzielimy się ze sobą naszym doświadczeniem, siłą i nadzieją. Każdego dnia uczymy się przebudowywać nasze chore myślenie. Gdy uwalniamy rodziców od odpowiedzialności za nasze obecne działania, stajemy się wolni, aby podejmować zdrowe decyzje jako osoby, które działają, a nie reagują. Rozwijamy się, przechodząc od cierpienia, przez zdrowienie, do pomagania. Budzimy się z poczuciem bycia całością, którego do tej pory nigdy nie zaznaliśmy.

Uczestnicząc regularnie w tych mityngach, zaczniesz widzieć rodzinny alkoholizm lub inną rodzinną dysfunkcję jako to, czym jest: chorobę, która zaraziła cię w dzieciństwie i nadal wpływa na ciebie w życiu dorosłym. Nauczysz się skupiać na sobie tu i teraz. Weźmiesz odpowiedzialność za swoje życie i sam będziesz siebie wychowywać.

Nie będziesz robić tego samotnie. Spójrz dookoła, a zobaczysz innych, którzy wiedzą, jak się czujesz. Będziemy cię kochać i wspierać, bez względu na wszystko. Prosimy cię, zaakceptuj nas, tak jak my akceptujemy ciebie.
Jest to program duchowy, oparty na działaniu pochodzącym z miłości. Jesteśmy pewni, że w miarę jak ta miłość będzie się w tobie rozwijać, ujrzysz piękne zmiany we wszystkich twoich relacjach, zwłaszcza z Bogiem, z samym sobą i twoimi rodzicami.

To jest tłumaczenie literatury zatwierdzonej przez ACA, zaakceptowane przez polskojęzyczną wspólnotę ACA (DDA/DDD). © [2021] Copyright Adult Children of Alcoholics / Dysfunctional Families World Service Organization, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Problem

(Zaadaptowano z Listy cech DDA „The Laundry List”)

Wielu z nas odkryło, że mamy sporo wspólnych cech, które są wynikiem dorastania w alkoholowym lub dysfunkcyjnym domu. Czuliśmy się wyizolowani i skrępowani w obecności innych osób, szczególnie tych, od których byliśmy zależni albo które miały nad nami władzę lub przewagę. Aby chronić siebie, staliśmy się ludźmi, którzy stale zadowalali innych, chociaż straciliśmy w tym procesie własną tożsamość. Jednocześnie każdą osobistą krytykę odbieraliśmy jako zagrożenie. Sami staliśmy się alkoholikami (lub mieliśmy inne uzależnienia), poślubiliśmy osobę uzależnioną albo mieliśmy oba te problemy równocześnie. Jeśli tego uniknęliśmy, znaleźliśmy kogoś o osobowości kompulsywnej, na przykład pracoholika, aby zaspokoić naszą chorą potrzebę bycia porzuconym.

Przeżywaliśmy życie z pozycji ofiary. Mając nadmiernie rozwinięte poczucie odpowiedzialności, woleliśmy zajmować się innymi niż sobą. Czuliśmy się winni, kiedy zamiast ulegać innym, broniliśmy swoich praw i przekonań. Dlatego reagowaliśmy zamiast działać i pozwalaliśmy innym przejmować inicjatywę. Mieliśmy cechy osobowości zależnej – przerażonej możliwością porzucenia, gotowej zrobić prawie wszystko, aby utrzymać związek i uniknąć emocjonalnego porzucenia. Wciąż jednak wybieraliśmy związki, które nie dawały nam poczucia bezpieczeństwa, ponieważ pasowały one do naszych dziecięcych relacji z rodzicami alkoholikami lub rodzicami dysfunkcyjnymi.

Te objawy rodzinnej choroby alkoholowej lub innej dysfunkcji uczyniły nas „współofiarami”, czyli osobami, które przejmują cechy charakterystyczne dla tej choroby, nawet jeśli same nigdy nie piły alkoholu. Nauczyliśmy się ukrywać nasze uczucia jako dzieci i trzymaliśmy je pogrzebane jako dorośli. W rezultacie tych doświadczeń myliliśmy miłość z litością, mając skłonność do kochania tych, których mogliśmy ratować. Zachowując się coraz bardziej autodestrukcyjnie, staliśmy się uzależnieni od silnych emocji we wszystkich naszych poczynaniach, wybierając ciągły niepokój zamiast dobrze funkcjonujących relacji.

To jest opis, a nie oskarżenie.

To jest tłumaczenie literatury zatwierdzonej przez ACA, zaakceptowane przez polskojęzyczną wspólnotę ACA (DDA/DDD). © [2021] Copyright Adult Children of Alcoholics / Dysfunctional Families World Service Organization, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.