Ale moi rodzice nie byli alkoholikami

Wielu nowicjuszy we wspólnocie DDA przyznaje, że utożsamiają się oni z cechami wymienionymi w tekście „Problem” lub w Liście cech DDA, ale że w ich rodzinie nie ma alkoholizmu. Wyjaśnień może być wiele – być może system rodzinnych zaprzeczeń uniemożliwia tym nowicjuszom dostrzeżenie choroby, lub też uzależnienie w rodzinie przybrało inną formę. Dysfunkcyjne domy często (ale nie zawsze) borykają się z alkoholizmem lub innymi formami uzależnienia, np. od narkotyków. Dysfunkcje rodzinne mogą też występować w domach, w których częste są nadużycia lub zaniedbania: w rodzinach, które są rygorystycznie religijne, autorytarne lub
represyjne, albo w domach zdominowanych przez kontrolę, surowy osąd i perfekcjonizm. Dysfunkcjonalne środowisko domowe może wiązać się z chorobą psychiczną rodziców lub innymi formami ich niepełnosprawności. Oznaką dysfunkcji rodziny może być również trwałe zadłużenie lub hazard, albo problemy z jedzeniem, takie jak otyłość lub obsesja na punkcie diety. Z DDA identyfikują się też dzieci osób rozwiedzionych, osoby wychowywane w domach dziecka i rodzinach zastępczych.
„Dysfunkcja w rodzinie może także zaistnieć bez alkoholu i narkotyków. Wielu członków Wspólnoty DDA rozpoznaje swoje problemy w literaturze DDA czy w trakcie mityngów pomimo faktu, że ich rodzice nie pili nałogowo ani nie przejawiali innych uzależnień. Poza rodziną alkoholową, istnieje jeszcze przynajmniej pięć innych typów rodziny, które generują wstyd, poczucie opuszczenia czy perfekcjonizm, które wywołują syndrom DDA. Jesteś członkiem wspólnoty DDA tak długo, jak długo identyfikujesz się z Listą cech DDA i chcesz zdrowieć ze skutków dorastania w rodzinie dysfunkcyjnej.” BRB – Big Red Book.